Persoonlijke verhaal van Shannon

Vanaf dat ik wist dat vrouwen babys konden krijgen wist ik dat ik vroeg moeder wilde worden.

 

April 2014 had ik dan eindelijk de man van mijn leven gevonden (mark) en wist ik dat ik met hem kindjes wou. Mark was 6 jaar ouder en had al een dochter van toen 4 jaar (eva). Dat maakte mij niks uit want ik was stapel verliefd en vond kinderen geweldig dus 2 vliegen in 1 klap.

 

In de zomer 2016 besloten mark en ik dat we toch graag samen een kindje wilden. Ik was dol gelukkig maar ook onzeker, 21 jaar wat zouden mensen zeggen als ik zwanger zou zijn. Ik besloot dan ook om het niemand te vertellen en gewoon af te wachten of het wel zou lukken ( mijn grootste angst, geen kinderen kunnen krijgen).

 

Na een paar maanden en een aantal teleurstellingen verder werd ik steeds banger dat het niet zou lukken. Ik begon me slechter te voelen en zat niet meer lekker in mijn vel. Om me heen begonnen mensen te merken dat ik steeds vaker feestjes af zei, geen zin had om af te spreken en gewoon niks meer wou doen behalve slapen. januari 2017 ging het helemaal niet goed ik was nog steeds niet zwanger, mijn ouders waren ondertussen verhuist naar Eext en mijn ouderlijk huis had ik dus niet meer. Geen vertrouwd plekje meer om even heen te gaan als ik me even rot voelde.

 

 

Op een avond ging het zo slecht, Mark was aan het werk en ik was alleen thuis. Ik kon niks anders dan huilen en mezelf rare dingen aan praten. Gelukkig had ik de moed om een vriendin te appen dat ik me echt niet goed voelde. Ik was zo blij dat ze binnen 5 minuten op de stoep stond en me kon helpen. Ik weet niet hoe het anders was af gelopen als ze er niet was geweest. Ze heeft mark gebeld en die is direct naar huis gekomen. De volgende ochtend stonden mijn ouders op de stoep want die waren ook direct in gelicht. Toen ging ik een draaimolen in van gesprekken met mijn psycholoog en psychiater. Ze wilde mij opnemen maar gelukkig had ik familie die mij graag thuis wilde houden en me niet alleen zouden laten. Door een eerdere depressie wisten we dat medicatie goed hielp en ben ik ook weer gestart met fluoxitine. Dit bleek toch niet zo goed te werken en ben overgestapt op venlafaxine. Uiteindelijk in een gesprek met mijn moeder, vriend en psychiater is gezegd dat  we maar even moesten stoppen met het proberen om kindjes te krijgen. Ik werd helemaal gek mijn moeder zat er bij en ze mocht van niks weten. De teleurstelling dat we moesten wachten was erg groot maar ik zag in dat op dit moment een kindje niet veilig was bij mij.

 

Drie dagen na het gesprek, ik was al 3 dagen overtijd en dacht het zal wel van de stress komen. Mark en mijn moeder vonden dat ik een test moest doen maar ik wou niet weer die teleurstelling. Een dag later heeft mark een test gehaald en heb ik hem toch maar gedaan. Ik kon mijn ogen niet geloven toen er 2 streepjes stonden ik dacht dat ik droomde. Ik liep maar mark en vroeg of hij het zelfde zag en gelukkig hij zag het ook. Hij is gelijk naar mijn moeder gegaan die aan het werk was bij de bakker. Wat moesten we nu doen ik was zwaar depressief maar ik voelde me ineens zo gelukkig.

 

We hebben direct de psychiater maar gebeld en die heeft een afspreek gemaakt in het ziekenhuis op de POP-Poli ik kreeg daar een gesprek met een psychiater, kinderarts en gynaecoloog. Daar werd ook de eerste echo gemaakt. Ik was zoo blij en gelukkig toen ik dat kleine propje op het beeld zag en hoorde dat alles er goed uit zag. Mark en ik hadden er vertrouwen in dat dit goed zal komen.

 

Februari 2016 11 weken zwanger besloten wij het op mijn verjaardag het aan iedereen te vertellen ( de broers zussen opa’s en oma’s wisten het al) ik kreeg veel positieve reacties die me erg goed deden. Er waren natuurlijk ook veel die vroegen of het gepland was of niet. Na veel extra echo’s om het kindje goed in de gaten te kunnen houden bleef ik mijzelf maar goed voelen. Ik was zo gelukkig en dat terwijl ik 3 maand daarvoor eigenlijk opgenomen moest worden. De psychiater was ook erg onder de indruk hoe dit ineens zo omgeslagen was.

 

Ik kon niet wachten om met de baby kamer te beginnen en te shoppen. Dit was dat ook allemaal ruim optijd af. Elke dag liep ik even naar het kamertje om de dingetjes even anders te zetten of gewoon om even te kijken.

 

Mijn zwangerschap zelf heb ik niet altijd als leuk ervaren ik had veel pijntjes en kon maar niet overweg met mijn dikke buik die voor mijn gevoel overal uitzwenkte. Toch was ik nog steeds heel gelukkig.

 

10 oktober 2017 werd ik sochtends wakker met weeen , niet erg maar ik wist wel dat het wat anders was dan harde buiken. We hadden bij toeval een afspraak in het ziekenhuis bij de gynaecoloog om eventueel inleiden te bespreken omdat ik het allemaal erg moeilijk vond worden. De gynaecoloog ging voelen en een echo maken en zei dat ik nog echt niet bezig was met bevallen dat kon nog wel even duren. Met een diepe telleurstelling gingen mark en ik weer naar huis. Om 3 uur smiddags hadden we een controle afspraak staan bij de verloskundige en ook daar ben ik nog vrolijk heen gegaan met toch echt wel sterke weeen voor mijn gevoel. Gelukkig zag de verloskundige wel aan mij dat het echt was en zei al snel dat ze me vanavond wel weer zou zien.

 

Om half 9 s’avonds heeft mark de verloskundige gebeld omdat het toen toch echt wel om de 2 a 3 minuten kwam. Ik bleek 4 cm ontsluiting te hebben en mocht dan ook direct door naar het ziekenhuis. De autorit was verschrikkelijk maar gelukkig waren we er zo. Eenmaal daar ging ik lekker onder de douche zitten en trok mezelf helemaal terug. Rond 12 uur s’nachts toch maar op bed gaan liggen omdat het douchen niet meer ging. Ik zei tegen mark dat hij mijn moeder moest bellen want ik kon niet meer en zei heeft me altijd overal door heen gesleept dus dan ook door mijn bevalling. Ze is direct gekomen en samen met mark heeft ze geen seconde van mijn bed afgeweken. Om 11 over 2 s’nachts was dan eindelijk onze Daley geboren een knappe jongen van 3790 gram. Ik was zoo trots op mezelf omdat ik het gewoon zelf heb gedaan zonder pijnbestrijding en met de super hulp van mijn lieve vriend en moeder en natuurlijk de verloskundige.

2 dagen later mochten we dan eindelijk naar huis ik was intens gelukkig maar ook een beetje onzeker. Ik hoorde vaak van mensen die zeiden dat als je je kindje eenmaal op de armen hebt voelt het gelijk dat het van jou is. Dit had ik  niet, was ik nou raar? Ik kon niet geloven dat het mijn kindje was en had het gevoel alsof hij elk moment weer weg kon gaan. Gelukkig was dan een paar dagen later het moment dat hij mij aankeek in mijn ogen en ik ineens zon raar gevoel kreeg in mijn buik (vlinders) dat ik besefte dat hij toch echt van mij was. Ons leven als power ouders en super zus eva kon beginnen. Eva is de beste zus die er maar bestaat en mark de beste en liefste papa en vriend voor mij.

 

Nu bijna 5 maanden later na mijn bevalling is alles gewent en voel ik me een super mama ik ben trots op mijzelf en ben een stuk zekerder in mijn schoenen gaan staan.  Daley is de liefste baby die ik ken en lacht de hele dag.

 

Een verhaal om nooit te vergeten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *