Terugblik zwangerschappen & bevallingen! #36wekenzwanger

Goedemorgen allemaal,

Leuk dat jullie weer op mijn blog kijken.

Vandaag ben ik alweer 36 weken zwanger en dat betekend dat ik over een week gewoon al zo ‘mogen’ bevallen! Niet dat ik denk dat dat gaat gebeuren want bij Fayah was ik 9 dagen overtijd en bij Gio werd ik ingeleid met 39.6 dus was ik zeker weer overtijd gegaan, dat is blijkbaar een dingetje van mijn lichaam, denk ik.

Maar over een maand is het al zo ver en kunnen we ons derde kindje in onze armen sluiten, zo bizar hoe snel alles gaat. Tijd om met jullie samen terug te blikken op alle zwangerschappen/bevallingen te beginnen bij natuurlijk ons eerste kindje, Fayah.

Zoals jullie inmiddels weten was Fayah nou niet echt bepaald ‘gepland’ maar dat maakte ons niet minder blij met haar! Na een vermoeiende zwangerschap en 35 kilo dikker dan dat ik ooit was ben ik op 4 Mei voor de tweede keer gestript. Ik was op dat moment 8 dagen overtijd en sliep al zeker 3 dagen niet meer.

We zaten middenin een hitte golf en hield mega veel vocht vast, arme ik. Gelukkig hielp het strippen en kreeg ik rond 1 uur weeen, deze zaten gelijk in mijn rug maar waren nog prima te doen. Om half 7 s’avonds ging ik lekker even douchen dat hielp wel tegen de pijn, die toen ook nog prima te doen was! Om 7 uur sloeg het om in een weeenstorm en wist ik niet meer hoe ik ze op moest vangen. Ik had toen (nog maar) 4 cm ontsluiting en we gingen naar het ziekenhuis.

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis zonderde ik mij af onder de douche en heb ik zitten knokken tot een uurtje of 11. Na 3 uur rugweeen op te hebben gevangen in me eentje was ik, jawel 1 cm verder gegaan van 4 naar 5 cm. Ik raakte in paniek en op dit moment wilde ik zeker wel een ruggenprik! Die heb ik dus ook gehad en daarna ging alles heel snel! Ik zat om half 1 s’nachts al op volledige ontsluiting maar mocht pas om 20 over 1 beginnen met persen. Waarom dat was geen idee. Koffiepauze ofzo?

Ik heb 1 uur en 3 minuten geperst en toen werd onze dochter, Fayah Louise geboren op Zondag 5 Mei 2013.

Bij Gio ging het heel anders. Ik was bij Gio vooral heel erg bang voor alles wat er komen zou gaan voor de bevalling, sterker nog ik wilde helemaal niet meer bevallen zo bang was ik.

Doordat hij heel ‘groot’ zou zijn en het met mijn psychisch steeds slechter ging, aangezien ik mezelf gek aan het maken was, werd ik ingeleid. 29 Februari 2016 zou de dag zijn dat ik zou bevallen. De nacht ervoor heb ik helemaal niet geslapen en was ik zo zenuwachtig dat ik zelfs heb moeten overgeven.

Ik maakte remm om 6 uur wakker en zei: ‘bel maar af, ik wil niet meer’. Waarop hij zei: ‘We gaan wel gewoon alleen even ‘kijken’ en als je niet wilt gaan we naar huis’. Dit was wel de goede manier zet van Remm om dit te zeggen, op een een of andere manier brengt het rust dat ik niet perse ‘moest’ bevallen van hem.

Ik ben toen toch met knikkende knieën naar het ziekenhuis gereden. Voordat ik het wist waren mijn vliezen al gebroken en zei de zuster tegen mij: ‘zo nu kan je geen kant meer op’, die woorden ga ik nooit meer vergeten.

Om 10 uur begonnen de weeën echt pijnlijk te worden en had ik nog maar 3 cm ontsluiting om 1 uur trok ik het niet meer zo heel goed en raakte ik een beetje in paniek en had ik, jawel 3 cm ontsluiting. Ik heb toen een ruggenprik gekregen maar toen ik naar boven reed voor de ruggenprik voelde ik al persweeën. Ik heb dit toen aangegeven maar dat ‘kon niet’ aangezien ik nog maar 3 cm ontsluiting had.

Om 2 uur zat de ruggenprik erin maar hij was niet goed gezet waardoor ik aan 1 kant alles nog voelde en dus ook heel hard riep dat ik nu toch echt moest persen. Er kwam een gynaecoloog aan en ik had inderdaad al 10 cm ontsluiting en mocht gaan persen! Om 20 voor 3 in de middag is onze zoon, Gio Lev geboren.

En nu ben ik over een paar weekjes voor de derde keer aan de beurt om te bevallen. Ik kijk heel erg uit naar het vasthouden van ons kindje, het zien hoe onze kinderen reageren op dit kindje en om Remm te zien met de baby. Ik ben niet bang voor de bevalling, zoals ik dat bij Gio was maar merk wel dat ik er veel meer mee bezig ben dan bij onze andere kinderen. Ik maak nu zelfs een bevalplan, wat ik echt nog nooit heb gedaan.

Ik zie het meeste op tegen het stuk rijden naar het ziekenhuis toe, met weeën en hoop dan ook maar niet dat de brug openstaat of dat ik in een file kom, wat een ramp zou dat zijn! Ik probeer nu gewoon maar te genieten van onze (waarschijnlijk) laatste zwangerschap en bevalling en probeer het over me heen te laten komen dit keer!

Ik ben heel benieuwd hoe het dit keer allemaal verloopt maar ik weet in ieder geval waarvoor ik alles doe en dat het het allemaal meer dan waard is!

Bedankt voor het lezen van deze veelte lange blog.

Hoor graag wat jullie ervan vinden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *