Ongewenst zwanger

Voor velen is het een droom: moeder worden. Mijn droom was het niet. Mijn jeugd was zwaar en daardoor wilde ik zelf geen kind op de wereld zetten. Wat nou als ik, net als mijn eigen moeder, een slechte moeder zou zijn? Eentje die alleen zichzelf op de eerste plaats zet i.p.v. haar kinderen? Toch liep het leven opeens anders, want in 2016 bleek ik plotseling zwanger te zijn.

Keuzes maken

En met ‘plotseling’, bedoel ik dat het echt onverwacht was. Ik slikte al ruim 6 jaar dezelfde pil, nog nooit vergeten en nooit iets aan de hand. Geen diarree gehad, geen antibiotica gehad, maar toch zwanger. Shit.

Mijn man en ik hebben vanaf dag 1 tegen elkaar gezegd geen kinderen te willen, dus toen ik bleek zwanger te zijn vielen we in een gat. Wat moesten we doen? Hij zag zijn leven compleet veranderen in iets wat hij totaal niet wilde en ik zat al zo vol van de hormonen dat ik niet meer rationeel kon nadenken. Daarnaast is hij totaal geen prater en klapte volledig dicht, waardoor ik er met hem niet over kon praten.

Omdat ik door de pil heen zwanger was geraakt had ik geen flauw idee hoe ver ik al was en kreeg ik de week erop meteen een echo. Ik bleek toen ongeveer 6 weken zwanger, nog vrij pril dus. Dit gaf mij qua tijd de gelegenheid om een beslissing te maken: houden, abortus of adoptie. Na een aantal weken nadenken en veel gesprekken met de verloskundige en een bevriend stel besloot ik om het kindje te houden. Abortus kon ik niet over mijn hart verkrijgen en ik wist niet of ik na 9 maanden het kindje wel zou kunnen afstaan. Het besluit was genomen: ik zou mama worden.

Ruzie en stress

Mijn man was het er niet mee eens en zag zijn leven al voorbij flitsen. Ik was boos, want ik was tenslotte niet in mijn eentje zwanger geraakt en daarnaast had hij bijna 6 weken de tijd gehad om er met mij over te praten en dat deed hij niet. We hadden regelmatig ruzie en ik sliep soms bij vrienden, gewoon om maar uit huis te zijn.

Naast de stress thuis kon/durfde ik er met een aantal vrienden niet veel over te praten. Sommigen probeerden al jaren zwanger te raken en nu kwam ik, terwijl ik helemaal geen kind wilde, er opeens tussendoor gefietst. Ik wilde hun niet voor hun hoofd stoten en zonderde me een beetje af.

Ik stond stijf van de spanning en stress, iets wat niet goed was voor de baby. Toen heb ik mijn man een ultimatum gesteld: of je gaat normaal doen, of je pakt je koffers. Uiteindelijk koos hij toch voor mij, en dus ook het kindje. Toch wist hij nog niet zo goed wat hij er mee aan moest. Hij zag zichzelf niet als papa en wist niet of hij het wel zou kunnen.

Langzaamaan trok hij bij en toonde steeds meer interesse in de baby. Hij hielp met het klussen in de babykamer, zette meubels in elkaar en we kozen samen een naam uit. Tijdens de bevalling heeft hij mij 100% ondersteund en toen ons schatje geboren werd, was hij meteen een trotse papa.

Blijdschap en verdriet

Over iets minder dan 2 weken ben ik alweer 1 jaar moeder. Ondanks dat ik geen kinderen wilde kan ik me niet voorstellen nu zonder mijn minime te moeten leven. Een kind is echt een verrijking van je leven en van elk lachje word ik onwijs vrolijk. En mijn man? Die is de beste en liefste papa van de wereld, en ook hij kan zich geen leven zonder onze lieve kleine meid voorstellen.

Toch heb ik naast veel blijdschap ook af en toe verdriet. Verdriet als ik zie hoe andere zwangere vrouwen wél ontzettend worden gesteund door hun man. Verdriet als ik me bedenk dat ik waarschijnlijk nooit een zwangerschap zal meemaken waarin ik wel 9 maanden op een roze wolk kan zitten in plaats van eentje met een dikke donkergrijze rand… Ik slik, veeg de tranen weg en ga weer door. Ik zal het er mee moeten doen.

 

Dit persoonlijk verhaal is geschreven door Daan van That’s Life.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *