‘Ongeneeslijk knap’

Hallo Lieve Lezers, 

Vandaag ga ik bloggen over mijn moeder. Mijn moeder is de leukste moeder van de wereld en toevallig ook de liefste. Mijn moeder heeft 3 kinderen op de wereld gezet. 24 jaar geleden kwam ik als eerste 6 jaar later mijn broertjes, een tweeling van nu 18 jaar oud. Mijn moeder is al 36 jaar samen met mijn vader, die er overigens ook mag wezen. En mijn moeder is ziek, best wel heel erg ziek.

 

Het begon 10 jaar geleden al. Ze was 41 jaar en voelde een knobbeltje in haar borst. Ze ging naar de dokter. Uitslag: borstkanker. Na de vele onderzoeken kwamen we erachter dat ze geen uitzaaiingen had. Super dus! Een aantal zware chemo’s en een borstamputatie later werd ze ‘schoon’ verklaard.

 

Elk jaar kreeg ze een check-up en elk jaar werd ze weer goed gekeurd. Totdat ze in Oktober pijn kreeg. Eerst last van ademhalen en later last van haar schouder, maarja ze had de dag ervoor ook een zware tas gedragen! De pijnlijke ademhaling ging over, maar nu kreeg ze last van haar rug, ter hoogte van haar longen. Ze had al een keer eerder een klaplong gehad, dus daarom toch maar voor de zekerheid naar de dokter, die haar gelijk doorstuurde naar het ziekenhuis voor een thorax foto. Op de thorax foto was gelukkig niks te zien en alles leek gewoon ‘goed’ te gaan.

 

Totdat ze een aantal dagen later steken kreeg onderin rechts bij haar ribben.. Dat voelde vreemd en ze ging terug naar de huisarts die vervolgens tegen haar zei dat ze bloed moest gaan prikken. De uitslag van de bloedtest waren: ‘licht verhoogde bloedwaardes’ bij de lever. Voor de zekerheid zou ze een echo van haar lever krijgen.

 

Het was vrijdag 10 November, de dag van de echo van haar lever en de allerstomste dag van ons leven. Ik was die dag bijna vergeten dat ze überhaupt een echo had. Ik dacht er pas een kwartier van te voren nog ‘even’ aan en wenste haar succes.

 

Even later werd ik gebeld: ‘Dian het is niet goed’. Ik vergeet nooit meer hoe dat voelde, alsof alles zwart werd en de grond letterlijk onder me vandaan viel. De man die de echo maakte mocht officieel niks zeggen, maar ze moest zich voorbereiden op slecht nieuws. Hij zou er spoed achter zetten en ze zou om 1 uur meer horen bij de huisarts.

 

Inmiddels was onze hele familie al bij elkaar, we waren op van de zenuwen. De uren tussen 11 en 1 uur leken wel dagen te duren. Mijn ouders gingen naar de huisarts en hoorden daar dat de kanker terug was en dit keer was uitgezaaid bij in ieder geval haar lever. Dat was het enige wat ze op dat moment konden zeggen en zo werden wij het weekend in gestuurd.

 

En nu is het 8 Januari, de dag dat mijn moeder haar ‘laatste’ chemo krijgt. Om half 3 ligt ze weer in het ziekenhuis aan een infuus met zakjes die haar ziek maken en tegelijkertijd ook weer beter maken. En het enige wat wij als familie kunnen doen is machteloos toekijken en er voor haar proberen te zijn.

Tagged , , , , ,

7 thoughts on “‘Ongeneeslijk knap’

  1. Och lieverd , kippenvel! Wat heftig schrik ook wel een beetje dit wist ik helemaal niet! Wij wensen jullie heeeeeel veel sterkte hele dikke knuffel voor je ouders en als we iets voor je kunnen doen zijn we er! Je moederen is een sterke vrouw ze heeft het al eens overwonnen, we duimen dat alles goed mag komen!
    Heel veel liefs Xx as

  2. Heel heftig verhaal. Deels herken ik van toen mijn moeder een plek bij haar borst had. Dat bleek de voorloper van borstkanker te zien (ziekte paget). Gelukkig hoefde mijn moeder geen chemo en is alles goed gekomen, maar het machteloze en niks kunnen doen gevoel herken ik dus heel erg. Ik hoop dat je moeder er (gauw) weer helemaal bovenop komt X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *