‘Wanneer je de controle over je lichaam verliest’

Het was Donderdag en we gingen naar een boekpresentatie in de stad van, Marijke Verhoeven. Het was daar best wel benauwd maar ach straks weer even lekker buiten lopen dacht ik toen. Eenmaal buiten aangekomen besloten we naar de ‘Dopio’ te gaan om daar wat lekkers te eten en te drinken.

Het was gezellig de kinderen speelden heerlijk en mijn vriend en ik waren wat aan het drinken. We hadden het leuk gehad en besloten weer weg te gaan, eerst nog even naar de WC en daarna naar buiten.

Toen we buiten stonden voelde ik mij ‘raar’, ik werd ineens heel erg duizelig en moest echt even gaan zitten. Apart, het gaat vast zo wel weer over dacht ik. Ik ging zitten maar het werd steeds erger..

Het was midden in de stad en het viel mensen nogal op dat ik met mijn hoofd tussen mijn benen zat, super handig ook.. Er kwamen een man en een vrouw naar mij toe die het allemaal hartstikke goed bedoelden en me wilden helpen maar ik werd er zo zenuwachtig van. Ik wilde gewoon even alleen zijn en liep naar de wc toe. Eenmaal in de wc aangekomen gooide ik wat water in mijn gezicht en keek ik in de spiegel. Ik schrok me kapot! Ik zag nog maar de helft van mijn gezicht!! Daarna ben ik even out gegaan en kwam ik weer bij in de vergaderzaal van de ‘Dopio’ waar een paar lieve meisjes die daar werkten voor mij zorgden.

Mijn vriend was de auto aan het ophalen en reed overal waar het niet mocht van de parkeerplaats van de vismarkt naar de ‘Dopio’. Eenmaal aangekomen tilde hij mij in de auto want lopen ging inmiddels niet meer en we gingen naar de huisartsenpost. Onderweg werden we aangehouden door de politie die zich af vroeg waarom mijn vriend als een idioot overal reed waar hij dus niet mocht rijden. Hij legde het verhaal een beetje uit maar wilde zo snel mogelijk doorrijden waarop de agente vroeg wat er dan precies met mij aan de hand was. Ik heb dat echt als super vervelend ervaren want ik dacht echt dat ik aan het doodgaan was.

Eenmaal aangekomen bij de huisartsenpost werd ik onderzocht en konden ze geen rare dingen vinden in mijn lichaam. Ik voelde mij inmiddels een stuk rustiger, mijn zicht was weer terug dus dat scheelde al veel. Wel had ik in plaats van amper wat zien tintelingen in mijn been en arm gekregen wat langzamerhand door ging naar mijn keel. Het leek heel erg op een migraine aanval die ik twee jaar geleden voor het laatst had gehad.

Ik wilde heeel graag naar huis of naja naar het huis van mijn ouders en ben daar wat tot rust gekomen.

En nu..

Nu is het de volgende dag. Mijn vriend is gewoon gaan werken en ik ben even alleen met de kinderen. Ik voel me kut, benauwd, duizelig, en bang. Bang dat het elk moment weer de overhand neemt en dat ik weer de controle over mijn lichaam verlies. Bang omdat ik geen idee heb waar dit vandaan kwam en wat ik hier tegen kan doen. Onzeker en teleurgesteld in mijn lichaam dat mij weer in de steek heeft gelaten.

Hoe kan ik nou nog mijn dagelijkse dingen gaan doen als ik niet eens kan vertrouwen op mijn lichaam??

Het zal met de dag vast wel beter gaan maar voor nu heb ik echt even een klap gekregen en ben ik vooral een klein bang zielig meisje dat het liefste de hele dag bij haar vriend wil zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *