Waarom ik?

Aangezien ik bij mijn tante redelijk tot rust gekomen was, durfde ik het weer aan om naar huis te gaan.
Ik slikte nog steeds 10 mg citalopram en wilde die week overgaan op 20 mg citalopram.
Aangezien ik super heftig reageerde op de 10 mg was ik hier heeeeel zenuwactig voor, ik durfde bijna niet meer maar wist dat ik wel moest!
Gelukkig veranderde er niet heel veel toen ik 20 mg ging slikken.
Ik voelde me nog steeds ronduit slecht maar niet meer zoals het eerst was.
Langzamerhand ging ik bezig met alles weer rustig aan op te bouwen.
Hele kleine stapjes maar ik ging vooruit of nouja twee stappen vooruit een stap weer terug.
Eerst een uurtje alleen met mijn dochter, toen 2 uur en voordat ik het wist weer een hele ochtend.
Ging dat toen altijd goed? Nee, absoluut niet maar ik was al lang blij dat ik weer ergens energie kon vinden om mijn bed uit te komen.
Toen dit redelijk stabiel ging, gingen we oefenen met naar buiten gaan.
Ik zeg we omdat mijn vriend altijd mee moest, als hij er niet was durfde ik al helemaal niet.
We begonnen met hele kleine stukjes lopen, een rondje rond het huis en dan weer naar huis, dit kostte me toen al zoooooveel energie en ik was daarna helemaal gebroken.
In het begin kreeg ik altijd gelijk angstaanvallen wat natuurlijk ook logisch is want ik maakte mezelf wijs als ik naar buiten ging ik een angstaanval zou krijgen en ja hoor toen kreeg ik er een gek he? (sarcastisch).
Ik merkte als ik dat dan probeerde te accepteren en wachtte tot het gevoel weer weg was en dan door ging ik echt zo trots op mezelf was.
Het voelde elke keer weer als een overwinning en de keren dat ik wel direct naar huis ben gegaan voelde echt zo slecht dat ik dat gewoon niet meer wilde.
Als ik dit nu zo opschrijf klinkt het net alsof het heel makkelijk was om de knop om te zetten maar dat was het niet.
Ik heb jankend van de angst buiten gestaan, jankend omdat ik mij zo’n ontzettende loser voelde!
In de tussentijd volgde ik cognitieve gedragstherapie.
Ik heb hierdoor wel het een en ander over mijn lichaam geleerd wat ik nu af en toe nog kan toepassen in mijn werk maar voor de rest heb ik er zelf op dat moment erg weinig aan gehad.
Het waren aardige mensen maar ik had geen psycholoog nodig, ik moest het gewoon zelf onder controle zien te krijgen.
Voor mij was de waarom vraag heel belangrijk.
Waarom is dit ontstaan?
Hoe werkt het in het lichaam?
Hoe zijn je lichaam en geest op elkaar ingespeeld?
Ik ben toen heel veel boeken gaan lezen, cursussen gevolgd en veel op papier geschreven.
Al deze informatie bij elkaar heeft mij zo geholpen.
Ik kon eindelijk een beetje begrijpen waar dit alles vandaan kwam..

 

RD

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *