#4 Persoonlijk verhaal

Vorige week was het alweer 5 jaar geleden dat ik moeder werd van Laurie.
Ik was 17 toen ik erachter kwam dat ik al ruim 13 weken
zwanger was van het mooiste cadeautje ooit. Ik had 8 maanden verkering met mijn vriendje (inmiddels man). Een moeilijke periode brak aan..
Mijn man moest verhuizen van Hillegom naar Ten boer, zijn diploma halen en een baan zoeken. Alles wat hem lief was achter laten om er voor mij en onze dochter te kunnen zijn. We kregen een prachtig appartement in het huis waar mijn moeder woonde zodat we in alle rust ons het ouderschap eigen konden maken. 3 maanden na de geboorte kregen we ons eerste eigen huurhuis.
Na hier ruim 6 maanden te hebben gewoond, waarin manlief ruime tijd werkloos geweest was en ik ook zonder diploma thuis zat brak er gelukkig een fijne periode aan. Manlief een baan, wij een grotere woning in een dorp een paar kilometer verderop.
Toen de rust weer helemaal weder was gekeerd en wij dolgelukkig waren hadden wij besloten graag nog een broertje of zusje voor Laurie te willen. Nog geen maand later groeide er weer een prachtig meisje in mij. Daarop volgend werd ik ten huwelijk gevraagd en gaven wij elkaar het ja-woord. 5 dagen nadat wij Laurie haar 2e verjaardag hadden gevierd werd onze tweede liefde Loisa geboren. Niets  leek ons geluk nog in de weg te staan.
Loisa was inmiddels ruim 5 weken oud toen ze plots heel ziek werd en er hersenvliesontsteking geconstateerd werd. Een immens zware periode brak aan. Loisa knapte wonder boven wonder en stapje voor stapje op. In deze periode van opbouw kregen wij nog een zware klap te verwerken. De vrouw van mijn vader werd ongeneeslijk ziek en ze gaven haar niet zo lang meer.

Ik kreeg in Februari 2015 een borstverkleining bij een goed bekend privé kliniek. Helaas werd ik hierdoor doodziek en moest ik nogmaals geopereerd worden. Na ruim 1,5 week in het ziekenhuis mocht ik naar huis en daar 4 maanden revalideren. Helaas is het resultaat van de operatie niet waar ik op hoopte. Uiteindelijk is er besloten een punt achter te zetten door een kleine vergoeding. Mogelijk dat er nog hersteloperaties moeten gaan volgen.
Zomer 2015 hebben we heerlijk en in goede gezondheid kunnen genieten van een welverdiende vakantie.
Het bleek stilte voor de storm..
Laurie werd Februari 2016 heel ziek werd. Na 2 dagen ziekenhuis in, ziekenhuis uit werd ons meisje steeds zieker. Ze stelde een geknapte blinde darm (bovenop een zware longontsteking) vast en zo lag ze binnen 30 minuten op de OK. Wij zouden haar binnen 45 minuten terug hebben. Na 2 uur zat het ziekenhuis vol familie en vrienden die ons er doorheen sleepten, terwijl wij nog steeds niks gehoord hadden. Uiteindelijk bleek ze een geknapte blinde darm en dunne darm te hebben. Een mentaal slopende week volgde Laurie zwaar aan de morfine, hartbewaking en met een maagdrain omdat haar darmen tijdelijk verlamd waren. Ons dappertje heeft zich daar zo goed doorheen geslagen!
Ruim 3 maanden nadat Laurie ernstig ziek werd kreeg ik een hele fijne baan waar ik heel veel energie van kreeg. Helaas werd ook dit verstoord doordat manlief in de 1e werkweek een pittige epilepsie aanval kreeg waarbij hij ook de officiële diagnose  epilepsie kreeg.
En nu? 23 jaar, getrouwd, samen 2 prachtige (gezonde) kinderen, een koophuis, beiden een fantastisch leuke baan en gezegend met de beste familie en vrienden die je je maar kan wensen!
We zijn net terug uit Turkije, voor de 3e keer in 2,5 jaar tijd zijn wij met papa en zijn vrouw op ‘laatste’ vakantie geweest.
Niks laten wij ons geluk in de weg staan. Volgend jaar stap ik namelijk weer in het vliegtuig, met een fantastische man, 2 heerlijke en gezonde kinderen met papa en zijn vrouw.
Ik voel mij niet alleen een waanzinnig sterke mama, maar ook een geweldig wijf!
2017 wordt ons jaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *