De liefde voor mijn meisje hield mij altijd op de been

Toen ik begon met 10 mg Citalopram reageerde mijn lichaam daar extreem heftig op.

 

De huisarts had me wel op het een en ander voorbereid qua bijwerkingen maar dat het zo heftig zou zijn had ik echt niet verwacht!

 

Dit was echt mijn dieptepunt en de ergste twee weken in mijn leven die ik ooit heb meegemaakt.

 

Ik begon mij lichamelijk ziek te voelen, ik kreeg koorts, was ontzettend duizelig en ik kon niet meer mijn bed uitkomen.

Ik wilde heel graag opstaan en van alles doen maar het wilde gewoon niet meer, ik kon het gewoon niet meer.

Of dat niet allemaal  al genoeg was kon ik niet meer in slaap vallen, ik had continu onrustige benen en kreeg hele rare gedachtes.

Ik vertrouwde mijn lichaam al niet meer maar mijn geest begon dit gevecht nu ook te verliezen, wat ik eigenlijk nog veel erger vond.

 

Er moest continu iemand bij mij zijn, ik kon werkelijk waar helemaal niks meer zelf.

Als mijn vriend lag te slapen was ik bang dat ik van het balkon van de flat af zou springen gewoon om van al deze ellende af te zijn en niks meer te hoeven voelen.

Ik kon niks meer relativeren maar ondanks dat hield de liefde voor mijn meisje me altijd op de been.

Ik wilde mij beter voelen om voor haar de beste, liefste en leukste moeder te zijn die ik kon zijn.

 

Ik was niet meer instaat voor mijn dochter te zorgen dus gingen we voor een paar dagen bij mijn tante slapen.

Mijn tante begrijpt mij super goed, ze heeft zelf namelijk ook een postnatale depressie gehad, twee keer zelfs.

Ik zou daar blijven totdat de bijwerkingen van de medicatie wat zouden afnemen en ik het weer alleen aan kon.

Mijn tante woont op ongeveer 20 minuten rijden van de stad Groningen.

Ik moest dus in de auto en rijden maar of nouja mijn vriend reed en ik zat ernaast.

Ik was continu in paniek, maakte me over van alles en nog wat zorgen, ik kon het niet van mij afzetten.

 

Eenmaal daar aangekomen was ik doodop en het is altijd best druk bij mijn tante.

We gingen met zijn alle eten, er waren ook wat vrienden van mijn neef bij en ik kon het gewoon niet aan al die mensen onder ogen te komen.

Ik heb mijn bord in de keuken opgegeten met een zonnebril op want ik kon ook niet al dat licht verdragen.
Als ik daar nu aan terug denk vind ik dat echt zo belachelijk maar toen kon het mij echt niet schelen wat mensen daarvan dachten.

Ik ging daarna lekker op bed en mijn tante haalde mij de volgende morgen uit bed en samen haalden we mijn dochter uit bed.

 

Ik kwam daar helemaal tot rust, ze woont op een soort van boerderij zonder al te veel dieren haha.

Er is daar veel ruimte en rust om je heen, deze dagen hebben mij erg goed gedaan.

Elke dag ging het een heel klein stapje beter van een luier per dag verschonen naar spelen met mijn dochter.

Elke dag kwam er een beetje vooruitgang en na een paar dagen ben ik weer naar huis gegaan..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *