#3 Persoonlijke verhalen

Hallo,

Ik ben Marleen 29 jaar en trotse moeder van 2 jongens.

Sem (4) Dani (2).

Samen met mijn lieve vriend René wonen wij in het mooie haren.

René en ik zijn aankomend augustus 15 jaar samen.

Toen wij begonnen  met zwanger raken waren we jong, maar al heel zelfstandig.

Ik woonde al lange tijd op mezelf en René ook.

We woonden in een flatje in haren wat niet als beste flat bekend stond in haren.

We hadden dagelijks veel visite over de vloer wat van s’ochtends tot  S´ avond in en uit bleef lopen.

Erg gezellig, maar we waren toe aan een “stapje” verder.

 

 

Het zwanger raken gebeurde niet gelijk in 1x.

We zijn al met al wel 2 jaar ermee bezig geweest.

Tussendoor heb ik zelfs een miskraam gehad.

Wij hadden een slechte leefstijl en veel stress door omstandigheden en ook onze woonsituatie was niet heel fijn.

Toen dat allemaal veranderde en we zelfs een andere gezinswoning toegewezen kregen kon het niet meer misgaan.

Dat was inderdaad zo.

Ik was zwanger.

Ons geluk kon niet op.

Ik stond wel elke ochtend te spugen en voelde me slecht.

Buiten de misselijkheid om heb ik genoten van mijn eerste zwangerschap.

De bewegingen in mijn buik, de echo’s en hartje luisteren alles is zo mooi en bijzonder.

Een wondertje van René en mij, hoe mooi kan het zijn.

 

 

Middenin de zomer 10aug was ik uitgerekend.

Je leeft naar die datum toe.

Ik heb vanaf 36 week al erg veel voorweeën gehad en dacht bij mezelf die 10aug ga ik never nooit halen.

Elke avond ging ik slapen en dacht vannacht zal het wel gaan gebeuren, maar dan werd ik s´ochtends wakker en dan dacht ik shit weer niet! Haha.

Ik ging de 10 augustus voorbij en weet nog dat ik het niet meer trok.

Ik had veel pijn en het was erg warm en ik sliep slecht.

De verloskundige liet me naar het ziekenhuis gaan.

Daar aangekomen en een check te hebben gehad vonden ze dat ze me nog niet zouden gaan inleiden.

Ik moest sowieso nog een week wachten.

Bij de volgende afspraak van verloskundige op 16aug werd ik weer doorgestuurd.

Ik kon niet langer zo doorlopen ik was op.

Dat zagen ze in het ziekenhuis ook en we moesten vrijdag 17aug in de ochtend om.0600 contact opnemen met het ziekenhuis.

Als er dan een bed vrij zou zijn konden ze me inleiden.

Wauw dan komt het echt dichtbij.

Ik weet nog goed dat we s´avonds het hele huis nog netjes hebben gemaakt en lekker optijd naar bed gingen met de gedachte dat we morgen/overmorgen waarschijnlijk papa en mama zouden worden.

 

 

Vrijdagochtend 0600 gebeld en er was plek.

We hebben de laatste spulletjes gepakt en richting het ziekenhuis gegaan.

Daar werd ons alles verteld en ik aan de apparaten aangesloten.

Mijn vliezen werden doorgeprikt met enorme naalden en de machine ging aan!

Ik heb de eerste paar uur gedacht als dit het is kan ik dit makkelijk aan.

Maar de  machine (zo noem ik het apparaat met weeën opwekkers) werd steeds hoger gezet.

Ik kon mijn weeën goed weg puffen en was heel erg in mijzelf gekeerd.

Af en toe kwam René even bij me kijken en is de hele tijd bij mij in de kamer gebleven als ik hem nodig had dan was hij er voor me.

In de middag trok ik het erg slecht en besloot in een ruggenprik te nemen.

Die heeft me totaal niet geholpen haha misschien een uurtje en daarna voelde ik alle weeën weer.

 

Op een gegeven moment had ik 10cm ontsluiting maar persweeën had ik nog niet heel erg.

 

Tot op een gegeven moment alle toeters en bellen gingen rinkelen, er kwamen allemaal mensen om mijn bed heen staan.

Ons kindje had het niet meer fijn en zijn hartslag ging omlaag.

Er kwam een arts met een vacuümpomp en een vrouw stond op een krukje naast mij met haar handen en armen op mijn buik te drukken.

De baby moest er zsm uit.

Ik persen als een malle, iemand met een pomp in mijn doos, iemand op mijn buik zitten drukken en René die mij aan het steunen was. Gelukkig ging het snel en kwam Sem René Loorbach gezond ter wereld.

Wel hebben we 2 dagen in het ziekenhuis moeten blijven omdat Sem erg misselijk was van de pomp en daardoor niet voldoende dronk en soms spuugde.

René is de eerste nacht als trotse vader bij ons gebleven.

Ik kon ook weinig want had erg veel last kon bijna niet lopen/zitten

De tweede nacht heb ik tegen René gezegd dat hij lekker thuis moest gaan slapen.
Hij was ook heel erg moe en deed alles ook op de automatische piloot.
Daar ging hij naar een paar keer tegenstribbelen mee akkoord en is savonds laat naar huis gegaan.
Daar lag ik dan, net moeder geworden met een prachtig wondertje in mijn armen.
 
Ik kon net zoals de eerste nacht geen oog dicht doen.
Steeds kijken naar ons kleine mannetje wat lekker lag te slapen.
Totdat in de nacht de zuster bij mij kwam en ze vertelde me dat het beter was dat Sem even bij mij zou worden weggehaald omdat ik mijn rust moest pakken en zij Sem in de gaten wou houden in verband met het voldoende drinken en spugen.
Voordat ik het wist werd hij van mijn kamer afgehaald en ik kon alleen maar huilen.
Ik heb René gelijk gebeld en hij heeft me rustig gemaakt.
Uiteindelijk ben ik in slaap gevallen na nog een gesprek met de zuster te hebben gehad dat dit echt even het beste was.
De volgende dag was René alweer op tijd bij ons.
Sem was de nacht ook goed doorgekomen dus we mochten lekker naar huis.
Genoten van mijn kraamtijd heb ik zeker gedaan.
Visite op afspraak en mezelf de rust gegeven die ik nodig had.
Nu bijna 5jaar verder gaat hij al naar school , zwemles en zit op puppyvoetbal.
Jeetje, waar blijft de tijd..
Genieten doe ik elke dag.
Ook van mijn andere zoontje (Dani) toen Sem 1jaar en 11 maanden was is hij geboren.
Het mooie ervan is dat ze een kleine 2jaar in leeftijd verschillen dus ze hebben zoveel aan elkaar.
Met een lieve en zorgzame man aan mijn zijde ben ik zeker een gelukkig mens.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *