#2 Persoonlijke verhalen

Ik hou helemaal niet van achtbanen!

Laat staan eentje die en over de kop gaat en met een verschrikkelijke snelheid loopings maakt.

Ik vond altijd de stukken recht omhoog het allerergst.

Nu weet ik dat die juist mee vallen en dat de stukken naar beneden voordat je over de kop vliegt nog veel erger zijn.

Ja, ik ben ondertussen een soort van ervaringsdeskundige.

Niet omdat ik alle pretparken bij langs ga, maar omdat sinds een half jaar mijn hele leven bestaat uit het in een achtbaan zitten.

 

 

Bijna een half jaar geleden werd ik ineens een alleenstaande moeder van twee fantastische kinderen.

Iets waar ik nooit rekening mee had gehouden, dat mijn relatie over zou kunnen gaan, gebeurde.

En dat mijn ex dan ook met de noorderzon zou vertrekken, ons compleet overdonderd achterlatend gaat er bij mij nog steeds niet in.

Ik weet nog zo goed hoe het voelde toen zijn overspel aan het licht kwam, maar hij vond het verschrikkelijk dat het voorbij was zo zei hij en we hadden te veel om op te geven dus gaf ik het uiteindelijk nog een kans.

We gingen in relatie therapie, gaven elkaar wat meer ruimte en probeerden daarnaast om ook weer oog voor elkaar te krijgen.

Toch moest hij weer weg voor zijn werk, hij had al weken in China gezeten en daar lag de kans op een nieuwe baan.

Wat ook weer voor rust in onze relatie moest zorgen.

Dus hij ging.

Twee maanden was hij weg, hij kon niet bij de verjaardag van onze zoon zijn, want zei hij die baan die heb ik bijna en als ik nu ga…..

Noem mij naïef maar ik geloofde hem, net zoals ik zoveel geloofde van wat hij zei.

Nu weet ik beter en weet ik dat zijn en daardoor ook ons leven bestond uit leugen op leugen die voor hem zijn waarheid geworden was.

Want er was helemaal geen baan, zelfs geen zicht er op en bij de werkgever die hij had was hij niet door de proeftijd gekomen.

Er was wel een tweede leven.

Met vrouw en kind op komst.

En omdat hij het hier weer rustig had gekregen, moest hij daarvoor terug naar China om haar ook weer aan zijn kant te krijgen. Want dat was zijn plan, gewoon beide gezinnen naast elkaar aan houden en doen alsof je daarmee iets goed doet voor ons.

Ik praat er niet graag over, maar het was de zwartste periode uit mijn hele leven.

Ik was helemaal kapot en ik heb zelfs 1 keer gedacht in de auto te stappen en met 180 km per uur over de snelweg te scheuren en dan zien wat er gebeurd.

Ik had het gevoel dat ik hier nooit bovenop zou komen, zoveel leugens, zoveel bedrog.

Gewoon te beseffen dat de man van wie je houdt, de vader van je kinderen  willens en wetens een web van leugens had gespannen waar ik nooit meer helemaal uit kan ontsnappen.

De narcist die mij de schuld gaf van alles, ik zocht antwoorden, ik vertrouwde hem niet, ik zocht overal iets achter.

Mijn gevoel heeft me altijd gewaarschuwd maar ik heb alle tekens genegeerd.

 

En nu zit ik hier, met stiekem een beetje te veel aan antwoorden, maar het is nu wel duidelijk.

Het is duidelijk dat hij is vertrokken zonder zich nog eenmaal om te draaien, zonder zich om zijn kinderen te bekommeren, zonder zijn zaken hier af te ronden en zonder ook maar enige financiële vorm van steun van zijn kant.

Dus ben ik moeder, vader, steun, toeverlaat, boksbal, schoonmaakster, oppas nou ja eigenlijk alles in een.

 

Dat doet pijn, mijn kinderen missen hun vader.

Ze missen bewust en onbewust de dingen die vaders met ze doen.

Hoe hard ik ook probeer om allebei te zijn, ik kan het niet zijn.

 

Vaak genoeg heb ik geprobeerd contact op te nemen met de ex.

Zo hoort het niet gaan, zorg voor je kinderen, wees er voor ze!

Maar tot de dag van vandaag komt er geen enkele reactie.

Ik vind het onvoorstelbaar en kan niet begrijpen dat een vader tot zoiets in staat is.

Hoewel dat nog steeds heel moeilijk is om te accepteren, ga ik door.

 

Het is niet makkelijk en vaak genoeg doen we stappen terug.

Maar terug naar het punt van een half jaar geleden, dat nooit! Want ik verbaas mezelf.

Verbaas mezelf over het feit dat ik mijn eigen leven weer oppak, door ga en zelfs kan genieten van dingen.

 

Ik ben er voor mijn kinderen, Ik doe alles voor ze.

Ik heb zoveel lieve familie en vrienden op me heen.

Die er voor mij waren in die gitzwarte periode, die mensen zijn belangrijk.

Zij doen er toe en ik wil er als het nodig is ook voor hun zijn.

 

Positiviteit dat is waar ik voor sta!

Dan kan de ex tegenwerken wat hij wil, maar mij krijgt hij niet klein.

Ik trek mijn eigen plan, luister naar mijn gevoel en daardoor weet ik dat ik het kan!

13 jaar lang heb ik alles voor hem gedaan, mezelf weggecijferd en alles gelooft van wat hij vertelde, nu is het mijn beurt!

 

Overdag gaan de emoties uit, regel ik de dingen die ik kan, zorg ik dat ik alles draaiende hou en ben er voor de kinderen.

Doen we leuke dingen, krijg ik alles van ze mee en genieten we van elkaar.

’s Avonds mogen de emoties los komen, niet meer zo zeer om hem, maar meer door alle frustraties, zodat ik er de volgende dag weer met frisse moed tegen aan kan.

Ik ben in de laatste maanden 15 kilo afgevallen maar dat zie ik als een posititief iets, het heeft me aan het denken gezet om goed voor mezelf en voor mijn lichaam te zorgen.

Dus sport ik sinds een aantal weken twee keer in de week en eten we een stuk gezonder.

 

Ik moet en ik wil er voor mijn kinderen zijn!  Zij verdienen een moeder die lekker in haar vel zit. En sporten zorgt er voor dat ik lekkerder in mijn vel kom (en stiekem ook een stukje strakker, hihi)

Dus laat de zomer maar komen!

Ik wil er van gaan genieten, samen met degenen die mij het meest dierbaar zijn!

Er zit hopelijk nog een heel leven voor mij aan te komen en daar wil ik aan denken, aan al het moois wat nog op mijn en ons pad gaat komen.

Positiviteit!!!   

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *