‘Het meisje dat niks durft’

En daar zat ik dan, thuis te wachten op iemand van de thuishulp van psyQ.
Ik had geen idee wat ik kon verwachten en was ontzettend zenuwachtig.
Elke keer als iemand over de vloer kwam, het maakte niet uit of het nou de huisarts was of gewoon een vriendin van mij, ik was bang dat ik weer dat rare gevoel zou krijgen, een angstaanval.
En toen ging de bel..
Ik drukte op het knopje dat ze naar boven konden gaan en mijn hart zat echt in mijn keel.
Het was een leuke, iets oudere vrouw.
Ze had een meisje meegenomen van ongeveer van dezelfde leeftijd als ik toen had, begin 20, die daar stage liep.
Ik dacht toen heb ik weer, twee mensen die gaan kijken hoe gestoord ik ben geworden, lekker dan..
Ik legde mijn verhaal uit en we maakten samen een schema, ik moest elke dag even naar buiten, ook al was het maar naar het einde van de straat lopen en weer terug.
Ze zouden twee keer in de week langskomen om samen met mij boodschappen te gaan doen, iets wat ik lange tijd niet heb gedurfd.
Gek eigenlijk dat zoiets wat voor iedereen vanzelfsprekend is, ineens niet meer zo is.
Je hele dag wordt een opgave, vanaf het moment dat je op staat totdat je weer gaat slapen, het sloopt je helemaal en niet alleen jezelf maar je familie ook.
Ik had ook nooit verwacht dat ik ‘dat meisje’ zou zijn die niet naar buiten durfde, alle sociale contacten vermijdde en die overal bang was.
Ik denk dat niemand dat zou verwachten die ik ken, ik ben namelijk druk, altijd in voor een geintje en voor gezelligheid.
Ik ben een doorzetter, heb zelfvertrouwen, een harde werker en zeker geen aansteller!
Ik kan mij nog herinneren dat tijdens mijn examen van de HAVO, een vriendin van mij last had van angstaanvallen en toen de klas uit moest.
Ik snapte daar werkelijk niks van en dacht echt stel je alsjeblieft niet zo aan.
maar nu, nu weet ik echt wel beter..
Gedurende dit ‘thuiszorgproject’ waren we ook bezig met goede medicatie vinden.
Ik heb lang oxazepam geprobeerd, dit valt onder de ‘rustgevende middelen’, maar dit werkte voor mij averechts.
Juist doordat ik voelde dat mijn lichaam erop reageerde schoot ik weer in de paniekstand.
Het was een hele zoektocht voor mij om de juiste medicatie te vinden, uiteindelijk kwam ik via via bij het middel Citalopram terecht. Dit valt onder de antidepressiva’s, maar werkt goed tegen angststoornissen. Ik wilde dit graag gaan proberen, ik zag geen andere uitweg meer.
Ik moest het opbouwen. De huisarts zei dat als ik startte met 10 mg en na twee week door zou gaan naar 20 mg, ik weinig last ervan zou ondervinden..
Ik durfde niet gelijk 10 mg te nemen, omdat mijn lichaam heel heftig reageert op dat soort medicatie, daar was ik inmiddels wel achter gekomen..
Ik begon bij 5 mg, er gebeurde niet heel veel en vol goede moed nam ik de week erop 10 mg..

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *