Ik had geen vertrouwen meer in mezelf en in mijn lichaam

Nadat ik mijn fiets had gevonden op het station ben ik heel snel naar huis gefietst, nog altijd verstijfd van angst.

Ik begon op de fiets tegen mezelf te praten om mezelf erbij te houden, ik dacht namelijk echt dat ik doodging.
Mijn telefoon was inmiddels uitgevallen en ik kwam helemaal verdwaasd thuis aan.
Gelukkig was mijn vriend thuis, ik ging gelijk in bed liggen en na een paar uur ging het al iets beter dacht ik..
Maar wat was dit nou, een migraine aanval of gewoon wat moe?
Ik probeerde het naast mij neer te leggen en de volgende dag stond ik gewoon weer op alsof er niks gebeurd was.
Ik zei tegen mezelf: ‘kom op Dian stel je niet zo aan’.
Maar ik voelde me nog steeds erg benauwd, een gevoel dat ik totaal niet kon plaatsen.
Ik werd angstig van alles, bang dat dat benauwde gevoel weer elk moment de overhand zou nemen en ik de controle volledig zou verliezen.
Zo voelt het namelijk alsof je de controle verliest over jezelf keer op keer en beetje bij beetje brokkelt je zelfvertrouwen af totdat er niks van over is.
Dit punt bereikte ik al redelijk snel.
Ik had geen vertrouwen meer in mezelf en in mijn lichaam.
Ik durfde niks meer bang dat het gevoel terug zou komen.
Ik durfde de deur niet meer uit, ik durfde niemand meer onder ogen te komen, zelfs goede vrienden niet, ik durfde niet alleen te zijn met mijn meisje.
Ik voelde mij daardoor de slechtste moeder die er bestond en dacht na over de opmerkingen die mensen hadden gemaakt toen ik zwanger werd.
Zoals:’ je bent te jong’, ‘je kan het niet aan’, ‘wat wil jij een kind nou bieden’ .
Ik dacht oprecht dat deze mensen gelijk hadden gekregen want zeg nou zelf, welke moeder durft nou niet alleen te zijn met haar eigen kind??
Ik trapte mezelf keer op keer de grond in, dat ik een waardeloze moeder was tot op een dag dat ik niet meer uit bed kon komen.
Het kon niet meer langer zo, mijn vriend belde de huisarts hoe we verder moesten vanaf dit punt.
De huisarts kwam aan huis aangezien ik niet naar buiten durfde.
Tijdens het gesprek met de huisarts werd al snel duidelijk dat dit best ernstig was.
Ik moest zo snel mogelijk naar PsychQ toe en kreeg een kalmerend middeltje voorgeschreven, oxazepam.
Ik weet nog dat ik alleen maar kon huilen en ja kon knikken tijdens het gesprek met de huisarts.
Ik ging al huilend naar de crisisdienst van het PsychQ toe, een vriendin reed er met mij heen.
Ik was zo bang, ik kon alleen maar huilen.
Ik was ontzettend duizelig, dit kwam doordat ik zoveel had gelegen dat mijn evenwichtsorgaan even in de war was.
Daar zat ik dan jankend in een kleine kamer bij het PschQ, een aardige meneer tegenover mij probeerde een gesprek te voeren maar ik blokkeerde totaal en raakte compleet in paniek.
Ik wilde naar huis en mocht na een tijdje ook gaan, dit had geen zin zo, er zou iemand van de PsychQ bij mij thuis komen om het een en ander door te nemen..
Vervolg komt 25 April om 06.00 online

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *