#1 Persoonlijke verhalen

Het eerste persoonlijke verhaal is van de sterke mama Elles.
Ze vertelt haar verhaal over haar ervaring met postnatale depressie.
Het is vrijdag 18 september 2015.
Vandaag staat ons jaarlijkse buurtfeest gepland.
Ik kan me hier altijd erg op verheugen aangezien we op een pleintje wonen en het contact in de buurt geweldig is!
Op dat moment ben ik 30 jaar en moeder van 2 kinderen.
Een meisje van ruim 2 en een jongetje van ruim 3 maanden.
Ik heb afgesproken een weekendje te gaan shoppen in Utrecht met mijn schoonzus.
Het is bijna 12 uur snachts en ik geef aan dat ik men bed op ga zoeken aangezien we gepland hebben de trein van 9.00 te pakken.
Ik zeg iedereen gedag en ga slapen.
Eenmaal in bed gebeurd er iets wat ik nog nooit heb meegemaakt; mijn hart begint als een razende te kloppen, mijn linkerarm wordt doof, krijg tintelingen, krijg een ontzettende druk op de borst en het enige wat ik mij op dat moment kan bedenken: ik krijg een hartaanval!!!
In volledige paniek krijg ik het voor elkaar om men vriend te bellen en het enige wat ik eruit krijg is dat hij met spoed 112 moet bellen want ik denk dat ik dood ga.
Ik hoor hem in de verte naar boven heen stormen en vaag 112 bellen.
Mijn klachten worden gevraagd en heel langzaam kan ik wat uitbrengen.
Ze vragen of ik zelf aan de telefoon wil komen en ik knik ja.
Er worden mij een aantal dingen gevraagd en gestaag voel ik mij rustiger worden.
Hé wat fijn, er wordt gezegd dat dit een hyperventilatie aanval is, even een glas cola drinken en op mijn ademhaling letten is het advies.
Nadat het getril over mijn gehele lichaam afneemt en ik weer rustig ben, val ik als een blok in slaap.
De volgende dag pakken we, zoals gepland, om 9.00 de trein en hebben we een heerlijk weekend weg!
Een kleine angst om te gaan slapen, gezien wat er de avond ervoor was gebeurd, maar na een goed nachtmustje val ik wederom als een blok in slaap.
De dagen die volgden was er niets meer aan de hand en met heel veel zin startte ik maandag 28 september na een verlof van bijna 5 maand weer met werken.
Wat was het fijn om men collega’s weer te zien en even geen moeder te zijn.
Na 2 dagen gewerkt te hebben kreeg ik die week op woensdag wederom een aanval van hyperventilatie.
De glas cola en het praten werkte dit keer wat minder en heb die nacht zowat geen oog dicht gedaan.
Donderdag gebeurde exact hetzelfde.
Toen dacht ik die nacht, morgenvroeg voordat ik naar men werk ga, ga ik eerst langs de huisarts even uitsluiten dat er echt niets met men hart/longen aan de hand is.
Dit was de dag dat ik volledig zou instorten en niks meer hetzelfde zou zijn.
In de wachtkamer (gelukkig was men vriend mee gegaan) gebeurde het, van een spontane, zekere en sociale vrouw stortte ik in en werd ik voor maanden een bang klein vogeltje die het liefst in een hoekje van de kamer zat of in bed onder de deken kroop.
Ongelooflijk wat er gebeurde en ik kon er met mijn hoofd niet bij!
Mijn huisarts gaf aan dat het om een burn out ging en schreef acute rust voor.
Een burn out dacht ik? Waarvan!? Ben net zowat een half jaar met verlof geweest!!
Ja oké, de bevalling was traumatisch (voor mijn gevoel), ons zoontje is toen hij een maand oud was voor de dood weggehaald (uitgedroogd door een buikgriep en niet herkend door de artsen) en mijn vader was medisch gezien ook niet in orde.
Maar goed, dit was allemaal gebeurd maar ook weer voorbij dus dit zou het toch niet zijn?
Mijn huisarts was de week erna met vakantie en door het advies van mijn beste vriendin, besloot ik via Google opzoek te gaan naar een psycholoog.
De eerste beste die in de lijst naar voren kwam heb ik gebeld en achteraf bleek dat ik meteen de juiste te pakken had! (Pascal,  ik ben je nog steeds eeuwig dankbaar!!!) Via EMDR, heel veel gesprekstherapie en de juiste adviezen, kroop ik heel langzaam, en dan bedoel ik heeeeeeeel langzaam uit een diep donker zwart gat.
1 dag goed, 1 dag slecht, 2 dagen goed, 1 dag slecht etc etc.
Doordeweeks zochten we oppas voor de kids en in het weekend was mijn vriend er.
Dit hebben we zo’n 3 weken gedaan aangezien ik echt acute rust moest hebben.
Ik sliep niet, zowel overdag niet als snachts niet.
Daarna volgde het advies om de kids doordeweeks weer thuis te laten zijn.
Het enigste wat ik kon denken, ben je wel goed? Wat als ik een hartaanval krijg? Wat als het geen paniekaanvallen zijn, wat als het echt mis gaat!
Deze gedachten beheersten mijn leven.
Ik werd niet alleen bang voor een hartaanval, ik kreeg angsten over verlies.
Elke seconde van de dag dacht ik hieraan en ik kon het niet stoppen.
Alles op tv betrok ik op mezelf en het hield niet op.
1001 adviezen: probeer aan wat anders te denken, schakel die knop om etc etc.
Het hielp allemaal niks.
Soms zelf volledig onbegrip, wat deed dat zeer!
In deze tijd dat het niet goed met me ging heb ik iemand leren kennen die in een soort gelijke situatie zat, en wat hebben we ontzettend veel aan elkaar gehad.
We zijn beide van mening dat dit zo heeft moeten zijn en dat we zonder elkaar het nog een stuk moeilijker gehad zouden hebben.
Hier is een hele bijzondere vriendschap uitgekomen dus het heeft ook nog iets positiefs opgeleverd
Hoe ben ik er boven op gekomen?
Door de confrontatie aan te gaan, door juist de kids weer thuis te laten doordeweeks, alles te confronteren wat me juist zo bang maakte (auto rijden, alleen naar de winkel) gingen men gedachten van elke seconde, naar elk half uur, naar elk uur etc.
Heel langzaam begon ik er weer een beetje grip op mijn gedachten en dus mijn leven te krijgen.
Langzaam aan werd IK weer de baas.
Het belangrijkste was om een goed dag en nachtritme te krijgen aangezien dat volledig was verstoord doordat ik snachts ook geen oog dicht deed.
De gedachten gingen als een sneltrein en ik kon er niet uit stappen.
Ik begon weer kleine wandelingen buiten te maken, ik ging op rustige momenten naar de winkel en begon 1x per week mijn vader naar z’n werk te brengen ongeveer 20km verderop.
Ook begon ik mijn werk weer op te pakken wat ik heerlijk vond.
Dat kon me niet snel genoeg gaan! In mijn achterhoofd wist ik ook wel waarom.
Buiten dat ik een hele leuke baan heb en ik de verdeling tussen het thuis zijn en werken ook ideaal vind, ging het mij er toen om dat ik alleen maar het huis wou ontvluchten. Dit werd erg snel opgemerkt en mocht ik mijn uren niet uitbreiden.
Wat een teleurstelling…. Eerst thuis de situatie onder controle en dan uitbreiding in uren.
Na 7 maand heb ik mijn werk volledig (24 uur hervat)
We zijn in middels dik anderhalf jaar verder en ik durf nu te zeggen dat ik volledig ben hersteld!
Ik ben stapelgek met mijn kinderen en ik vind het heerlijk om met ze thuis te zijn ( of weg te zijn ;-)) ze hebben er weinig van meegekregen en zeker niets aan overgehouden!
En ik, ben ik weer mijn oude ik? Nee, en dit zal ik ook nooit meer worden.
In positieve zin.
Dit wat mij is overkomen, en ja overkomen is het enigste juiste woord dat je kunt gebruiken, want het is niet iets waar je voor kiest, of waar je misschien heeeeel bang voor bent en niet krijgt…. het overkomt je of het overkomt je niet.
Je hebt er niks over te zeggen, lang leve onze vrouwelijke hormonen!
Maar ik durf te zeggen dat dit een leermoment is geweest en ik hier vele malen sterker uit ben gekomen.
Ik ben zelfverzekerd, kom veel meer voor mijzelf (en voor mijn gezin) op, en wat ik het allerbelangrijkste vind: ik herken tekenen in mijn lichaam die aangeven: ho!! tot hier en niet verder.

Tranen die stromen naar het doen van mijn verhaal zijn tranen van trots, trots op wat ik uiteindelijk zelf heb bereikt, maar niet zonder de steun en begrip van mijn super lieve, meest geweldige en geduldige partner!!! Mijn geweldige ouders, geweldige schoonouders schoonzus en zwager, men beste vriendin, en uiteraard een ieder die me hierin heeft willen en kunnen helpen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *